Az Diyalogla Çok Anlatan 8 Görsel Şölen ਉਹਨਾਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਰਾਹੀਂ ਕਹਾਣੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੇ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਾਈਲਾਗ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਤਲਬ ਵੱਧ: ਫ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਿਲਚਲ, ਸਾਊਂਡ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਐਕਟਿੰਗ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ “ਬਿਨਾ ਸਮਝਾਏ ਸਮਝਾ” ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ ਤੁਸੀਂ 8 ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰੈਕਟਿਕਲ ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਪਾਓਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸਿਨੇਮਾ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲੱਗੇ।
Az ਡਾਈਲਾਗ ਵਾਲਾ “ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਸ਼ੋਅ” ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਵਾਲਾ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਸ਼ੋਅ ਉਹ ਕਹਾਣੀ-ਬਿਆਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਮੁੱਖ ਢੰਗ ਬੋਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਦਾਕਾਰੀ, ਸਾਊਂਡ ਅਤੇ ਐਡੀਟਿੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ “ਕਿਹਾ” ਘੱਟ, “ਦਿਖਾਇਆ” ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਦਰਸ਼ਕ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਰ ਲੰਮਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਟੋਰੀਟੈਲਿੰਗ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ
- ਕੰਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ (ਫ੍ਰੇਮਿੰਗ): ਕਿਰਦਾਰ ਫ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
- ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਰੰਗ: ਮੂਡ, ਖ਼ਤਰਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਬਿਨਾ ਸੈਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
- ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੇ ਮਾਈਕ੍ਰੋ-ਇਸ਼ਾਰੇ: ਨਜ਼ਰ, ਸਾਹ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ—ਇਹੀ ਡਾਈਲਾਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
- ਸਾਊਂਡ ਡਿਜ਼ਾਈਨ: ਖਾਮੋਸ਼ੀ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬੀਐਂਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਦੇ ਹਨ।
“ਘੱਟ ਬੋਲ” ਦਾ ਮਤਲਬ “ਘੱਟ ਕਹਾਣੀ” ਨਹੀਂ
ਇਹ ਜਾਨਰ ਅਕਸਰ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਨਾਮ ਵੀ ਵਧੇਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮਨੋਦਸ਼ਾ ਨੂੰ “ਸੁਣਨ” ਦੀ ਬਜਾਇ “ਪੜ੍ਹਦੇ” ਹੋ।
ਇਹ 8 “ਗੋਰਸੇਲ ਸ਼ੋਲਨ” ਕਿਵੇਂ ਚੁਣੇ ਗਏ?
Az Diyalogla Çok Anlatan 8 Görsel Şölen ਲਈ ਚੋਣਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇਣਾ ਹੈ: ਕੁਝ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਮੈਡੀਟੇਟਿਵ ਹਨ, ਕੁਝ ਟੈਂਸ; ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਕਵਿਤਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਧਮਕੀ। ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਫੋਕਸ “ਡਾਈਲਾਗ-ਲੋ, ਵਿਜ਼ੂਅਲ-ਹਾਈ” ਹੋਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਚੋਣ ਦੇ ਪ੍ਰੈਕਟਿਕਲ ਮਾਪਦੰਡ
| ਮਾਪਦੰਡ | ਕੀ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ | ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਫਾਇਦਾ |
|---|---|---|
| ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਸਪਸ਼ਟਤਾ | ਫ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ | ਬਿਨਾ ਸਮਝਾਏ ਵੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ |
| ਸਾਊਂਡ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ | ਖਾਮੋਸ਼ੀ/ਅੰਬੀਐਂਸ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤੀ | ਮੂਡ ਤੇ ਟੈਂਸ਼ਨ ਵਧਦੀ ਹੈ |
| ਰਿਥਮ | ਸਲੋ-ਬਰਨ ਜਾਂ ਕਸਾਵਟ—ਪਰ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਨ | ਬੋਰ ਨਹੀਂ, ਇਰਾਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ |
| ਐਮੋਸ਼ਨਲ ਰਿਜ਼ੋਨੇੰਸ | ਅਸਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ | “ਫੀਲ” ਲੰਮਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ |
Az Diyalogla Çok Anlatan 8 Görsel Şölen (ਚੋਣਾਂ)
ਇਹ ਸੈਕਸ਼ਨ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਹੇਠਾਂ 8 ਐਸੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੇ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਟਾਈਪ ਹਨ ਜੋ ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅਸਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਟਾਈਟਲ/ਸਾਲ/ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ “ਸੇਫ਼” ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਾਈਪ-ਅਧਾਰਿਤ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੈਟਾਲੌਗ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੇ ਟਾਈਟਲ ਲੱਭ ਸਕੋ।
1) ਇਕੱਲੇ ਕਿਰਦਾਰ ਵਾਲੀ ਸਰਵਾਈਵਲ ਕਹਾਣੀ
ਇਸ ਟਾਈਪ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ/ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਾਈਲਾਗ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਰਦਾਰ ਅਕਸਰ ਇਕੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਟਕਰਾਅ ਕੁਦਰਤ, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਡੀਟੇਲ (ਖੁਰਾਕ, ਰੁੱਟ, ਜਖ਼ਮ, ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ) ਹੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਦੇ ਹਨ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਅਤੇ ਸਾਊਂਡ ਵਿੱਚ “ਖਾਲੀਪਨ”।
2) ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ: ਨਾਈਟ-ਵਾਕ/ਅਰਬਨ ਲੋਨਲੀਨੈੱਸ
ਇੱਥੇ ਕਹਾਣੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਈਨਾਂ, ਪਰਛਾਂਵਾਂ, ਨੀਅਨ ਲਾਈਟਾਂ, ਬੱਸ-ਸਟਾਪ ਦੀ ਉਡੀਕ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਰਿਫਲੈਕਸ਼ਨ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਦਰਸ਼ਕ ਨੂੰ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਵਾਜ਼ “ਸੁਣਨ” ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਬਿਨਾ ਵੌਇਸਓਵਰ ਦੇ ਵੀ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਲੰਬੇ ਸ਼ਾਟ, ਦੂਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਬੈਕਗ੍ਰਾਊਂਡ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜੋ ਮਨੋਦਸ਼ਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
3) ਲਵ-ਸਟੋਰੀ ਜੋ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਇਸ ਕਿਸਮ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਸ “ਲਾਈਨਾਂ” ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ, ਛੋਟੇ ਸਪਰਸ਼, ਅਤੇ ਸਾਂਝੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਡਾਈਲਾਗ ਘੱਟ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮੈਲੋਡ੍ਰਾਮਾ ਘਟਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਸੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ—ਕਿਉਂਕਿ ਦਰਸ਼ਕ ਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਬਾਡੀ ਲੈਂਗਵੇਜ, “ਅਧੂਰੇ” ਵਾਕ, ਅਤੇ ਕੈਮਰੇ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ/ਦੂਰੀ।
4) ਫੈਮਿਲੀ ਡ੍ਰਾਮਾ ਜਿੱਥੇ ਘਰ ਹੀ ਡਾਈਲਾਗ ਹੈ
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਅਸਲ ਗੱਲਾਂ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਸੋਈ, ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਟੇਬਲ ‘ਤੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਸਾਰਾ “ਡ੍ਰਾਮੇ ਦਾ ਲਿਖਤ” ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਮਿਜ਼-ਆਨ-ਸੇਨ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਪਲੇਸਮੈਂਟ, ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਪੇਸ, ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਤਣਾਅ।
5) ਮਿਨੀਮਲ ਥ੍ਰਿਲਰ: ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਟੈਂਸ਼ਨ
ਇਸ ਟਾਈਪ ਦਾ ਥ੍ਰਿਲਰ ਡਾਈਲਾਗ ਘੱਟ ਰੱਖ ਕੇ ਟੈਂਸ਼ਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਉਂਕਿ ਅਣਜਾਣਪਨ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ, ਜਾਂ ਕੈਮਰੇ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ “ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਦੱਸਣ” ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਰਿਐਕਸ਼ਨ ਸ਼ਾਟ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ/ਖਿੜਕੀ ਵਰਗੇ ਫਰੇਮ-ਅੰਦਰ-ਫਰੇਮ, ਅਤੇ ਸਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਖਾਮੋਸ਼ੀ।
6) ਕੁਦਰਤ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਸਿਨੇਮਾ: ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਹੀ ਕਿਰਦਾਰ
ਇੱਥੇ ਡਾਈਲਾਗ ਇਸ ਲਈ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੁੱਖ “ਬਿਆਨ” ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਸਿਰਫ਼ ਬੈਕਡ੍ਰੌਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਉਹ ਫੈਸਲੇ, ਖਤਰੇ ਅਤੇ ਆਸ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਰਸ਼ਕ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਧਿਆਨ-ਅਭਿਆਸ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਮੌਸਮ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਸਾਊਂਡਸਕੇਪ, ਅਤੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦਾ ਸਕੇਲ (ਛੋਟਾ/ਵੱਡਾ)।
7) ਆਰਟ-ਹਾਊਸ ਡ੍ਰਾਮਾ: ਸਿੰਬਲ, ਰਿਪੀਟੀਸ਼ਨ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ
ਇਸ ਕਿਸਮ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਸਿੱਧੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੀ ਚੱਲਦੀ, ਪਰ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਸਿੰਬਲ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਏ ਗਏ ਮੋਟੀਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ “ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ” ਤੋਂ ਵੱਧ “ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ” ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਇੱਥੇ ਧੁੰਦ ਨਹੀਂ—ਇਰਾਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਦੁਹਰਾਏ ਰੰਗ/ਵਸਤੂਆਂ, ਕੈਮਰੇ ਦਾ ਸਟਿਲ ਰਹਿਣਾ, ਅਤੇ ਐਡੀਟਿੰਗ ਦਾ ਰਿਥਮ।
8) ਐਂਥਾਲੋਜੀ ਜਾਂ ਇਪੀਸੋਡਿਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੜੀ ਇੱਕ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਆਈਡੀਆ ਹੈ
ਇੱਥੇ ਹਰ ਐਪੀਸੋਡ/ਹਿੱਸਾ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਕੰਸੈਪਟ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਹ ਫਾਰਮੈਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਟਾਇਲ “ਚੱਖਣ” ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਟੈਂਪੋ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਵੇਖਣਾ: ਹਰ ਕੜੀ ਦਾ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਰੂਲ (ਰੰਗ, ਲੈਂਸ, ਸੈਟਿੰਗ) ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਤਲਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖੀਏ ਤੇ ਸਮਝੀਏ?
ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਵਾਲਾ ਸਿਨੇਮਾ ਸਮਝਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ “ਪਲੌਟ ਫੜਨ” ਦੀ ਬਜਾਇ “ਸੰਕੇਤ ਫੜਨ” ਦੀ ਆਦਤ ਬਣਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। Az Diyalogla Çok Anlatan 8 Görsel Şölen ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਤਦ ਵਧਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ—ਫ੍ਰੇਮ, ਰੌਸ਼ਨੀ, ਖਾਮੋਸ਼ੀ—ਨੂੰ ਡਾਈਲਾਗ ਜਿੰਨੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
7 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ
1) ਸਕ੍ਰੀਨ ‘ਤੇ ਲਿਖੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ (ਸਾਈਨ, ਮੋਬਾਈਲ ਸਕ੍ਰੀਨ, ਨੋਟਸ)।
2) ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਦੂਰੀ ਨੋਟ ਕਰੋ—ਸਪੇਸ ਅਕਸਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
3) ਕੱਟ ਕਿੱਥੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਐਡੀਟਿੰਗ “ਅਨਕਿਹਾ” ਜੋੜਦੀ ਹੈ।
4) ਸਾਊਂਡ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੈਕਗ੍ਰਾਊਂਡ ਨਾ ਸਮਝੋ—ਅੰਬੀਐਂਸ ਕਈ ਵਾਰ ਮੁੱਖ ਕਥਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
5) ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਸੀਨ ਵੇਖੋ—ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੀਵਾਚ ‘ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਹਨ।
6) ਆਪਣੀ ਉਮੀਦ ਘੱਟ ਕਰੋ: ਹਰ ਗੱਲ “ਐਕਸਪਲੇਨ” ਨਹੀਂ ਹੋਏਗੀ।
7) ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ “ਹੈਬਿਟ” ਪਕੜੋ—ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਰਿਪੀਟੀਸ਼ਨ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ/ਇੱਛਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਛੋਟਾ ਨੋਟ-ਟੇਕਿੰਗ ਟੈਂਪਲੇਟ (ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਡੂੰਘੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੋ)
- ਸੀਨ ਦਾ ਮੂਡ:
- ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈ:
- ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗੀ:
- ਸੀਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ (ਇੱਕ ਲਾਈਨ):
ਕੀ ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਹੈ? ਮੂਡ, ਗਤੀ ਅਤੇ ਉਮੀਦਾਂ
ਹਾਂ, ਪਰ ਸਹੀ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ। ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੇ ਸੀਰੀਜ਼ ਅਕਸਰ ਸਲੋ ਰਿਥਮ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੇ “ਤੇਜ਼ ਪਲੌਟ-ਟਵਿਸਟ” ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ 20 ਮਿੰਟ ਭਾਰੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। Az Diyalogla Çok Anlatan 8 Görsel Şölen ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸੁਝਾਅ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੋਰ ਘਟਾ ਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਹੀ ਚੋਣ ਕਿਵੇਂ ਕਰੋ?
| ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂਡ… | ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਟਾਈਪ ਚੁਣੋ | ਕਿਉਂ |
|---|---|---|
| ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ | ਕੁਦਰਤ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਜਾਂ ਨਾਈਟ-ਵਾਕ | ਮੂਡ ਲੰਬੇ ਸ਼ਾਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ |
| ਟੈਂਸ਼ਨ ਚਾਹੀਦੀ | ਮਿਨੀਮਲ ਥ੍ਰਿਲਰ | ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਵਧਦੀ |
| ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਕਨੈਕਸ਼ਨ | ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਲਵ-ਸਟੋਰੀ ਜਾਂ ਫੈਮਿਲੀ ਡ੍ਰਾਮਾ | ਅਨਕਿਹਾ ਵੱਧ ਲੱਗਦਾ |
| ਕੁਝ ਨਵਾਂ/ਅਲੱਗ | ਆਰਟ-ਹਾਊਸ ਜਾਂ ਐਂਥਾਲੋਜੀ | ਸਟਾਇਲ-ਵੈਰੀਏਸ਼ਨ ਮਿਲਦੀ |
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਬੋਰ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ “ਫੜਨ” ਦੇ ਆਦੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਰਿਥਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਭਟਕੇ ਤਾਂ ਸੀਨ ਖਾਲੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਊਂਡ ਅਤੇ ਫ੍ਰੇਮਿੰਗ ‘ਤੇ ਫੋਕਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ?
ਇਹ ਟਾਈਟਲ ਤੇ ਮੂਡ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਕਈ ਵਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਪਰ ਗੰਭੀਰ ਥੀਮਾਂ ਨਾਲ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨਰ ਅਤੇ ਟੋਨ ਸਮਝਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਦ੍ਰਿਸ਼-ਕੇਂਦਰਿਤ ਡ੍ਰਾਮੇ ਅਕਸਰ ਇਕੱਠੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸੁਹਾਵਨੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਐਸੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ “ਸਿੰਬਲਿਜ਼ਮ” ਜਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ?
ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਆਰਟ-ਹਾਊਸ ਕੰਮ ਸਿੰਬਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਿੱਧੀ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ‘ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਟੀਚਾ “ਠੀਕ ਅਰਥ” ਲੱਭਣਾ ਨਹੀਂ, ਸੀਨ ਦਾ ਮੂਡ ਅਤੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪਕੜਨਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ?
ਜੇ ਰਿਥਮ ਸਲੋ ਹੈ ਤਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠ ਕੇ “ਡਿਕੈਂਟ” ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਥ੍ਰਿਲਰ-ਟਾਈਪ ਘੱਟ ਡਾਈਲਾਗ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਟੈਂਸ ਤੇ ਇਮਰਸਿਵ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਤੀਜਾ
Az Diyalogla Çok Anlatan 8 Görsel Şölen ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਰਸ਼ਕ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਹੀ “ਸੁਣਦੀ” ਹੈ। ਆਪਣਾ ਮੂਡ ਚੁਣੋ, ਉਮੀਦਾਂ ਸੈਟ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੈਟਾਲੌਗ ਵਿੱਚ ਉਪਰਲੇ 8 ਟਾਈਪਾਂ ਵਾਲੇ ਟਾਈਟਲ ਲੱਭ ਕੇ ਦੇਖੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਕਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਹੋ—ਸ਼ਾਂਤ, ਟੈਂਸ, ਜਾਂ ਭਾਵੁਕ? ਆਪਣਾ ਮੂਡ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹਨਾਂ 8 ਟਾਈਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਫਿੱਟ 2–3 ਦੇਖਣ-ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਛਾਂਟੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
